Dit blijkt uit onderzoek van het Mulier Instituut via een vragenlijst en interviews onder sporters met een visuele beperking

Voor mensen die blind of slechtziend zijn, vraagt het vaak veel doorzettingsvermogen om te kunnen sporten. Ze ervaren vaak op verschillende vlakken drempels. Tijdens het sporten, maar ook op de weg naar en bij de toegang tot sportaccommodaties. Ze zijn daarbij vaak afhankelijk van anderen, terwijl ze het liefst zelfstandig kunnen sporten. Dit blijkt uit onderzoek van het Mulier Instituut via een vragenlijst en interviews onder sporters met een visuele beperking.

De weg naar sport is letterlijk lastig
Veel sporters die blind of slechtziend zijn, ervaren problemen met vervoer als de sportlocatie niet op loopafstand is. Voor hen is het niet vanzelfsprekend om dan de fiets te pakken. Ze zijn afhankelijk van anderen om er te komen. Het kost extra energie om dat iedere keer te regelen, en het gaat niet altijd goed. Sportmogelijkheden in de buurt kunnen een oplossing zijn. Maar die zijn er te weinig, volgens deelnemers aan ons onderzoek.

Sportaccommodaties en apparaten zijn soms ontoegankelijk
Ook als sporters met een visuele beperking eenmaal op de sportplek zijn, moeten ze vaak nog drempels overwinnen. Bijvoorbeeld de ingang van een gebouw vinden, als deze te weinig contrast heeft. En soms mogen geleidehonden niet mee naar binnen of is daar geen rustplek voor.

Als ze eenmaal binnen zijn, hebben deze sporters voorspelbare routes en materialen nodig. Maar in de praktijk staan er regelmatig spullen in de weg of staan fitnessapparaten niet goed ingesteld. Fitnessapparaten hebben ook steeds vaker een touchscreen. Dat kunnen mensen met een visuele beperking niet altijd zelfstandig gebruiken. Zo zijn ze weer afhankelijk van anderen, terwijl ze dat liever niet willen.

Medesporters en trainers belangrijk
Dat iemand deelneemt aan sport, betekent niet automatisch dat die persoon zich er welkom voelt. Sporters met een visuele beperking willen net zoals ieder ander betrokken worden bij gesprekken en meedoen aan de ‘derde helft’. Maar deze sociale aansluiting gaat niet altijd even makkelijk voor mensen die blind of slechtziend zijn. Dat kan voor een gevoel van eenzaamheid zorgen.

Aanbevelingen voor een toegankelijkere sport
  • Haal onnodige drempels weg. Bijvoorbeeld door (sport)materiaal op te ruimen, informatie over de toegankelijkheid van de sportlocatie online te plaatsen, en iemand die de (potentiële) sporter wegwijs maakt door het gebouw.
  • Bevorder zelfstandig sporten. Bijvoorbeeld door voorspelbare routes en materialen. En door apparaten die mensen zelfstandig kunnen bedienen.
  • Test de toegankelijkheid van sportaccommodaties regelmatig. Doe dit samen met mensen met een visuele beperking.

Twee onderzoeken onder mensen met een beperking
We voerden twee onderzoeken uit. Deze gaan ook over mensen met andere typen beperkingen:

  • We onderzochten via een vragenlijst hoe mensen met een visuele of gehoorbeperking sporten en bewegen. 98 mensen met een visuele beperking en 48 mensen met een gehoorbeperking vulden de vragenlijst in.
  • We hielden interviews met verschillende zaalsporters: drie met een visuele beperking, acht met een motorische beperking en één met beide typen beperkingen. Deze gingen over de toegankelijkheid van zaalsportaccommodaties.

De onderzoeken sluiten aan bij de monitoring van de strategie ‘Sporten voor mensen met een handicap is vanzelfsprekend in 2030’. We voerden ze uit met steun van het ministerie van VWS.

Lees het rapport 'Toegankelijkheid van zaalsportaccomodaties: ervaringen van sporters met een motorische of visuele beperking'
Lees het rapport 'Sportervaringen van mensen met een visuele of gehoorbeperking'

Bron: Mulier Instituut